وقتی درس خستم میکنه...دراز می کشم...و به تو که الان خوابه خوابه خوابی فکر می کنم..و باز هم..حتی با خستگی..با چشم های قرمز..خوابم نمی برد...و می آیم..و می نویسم..از قلبی که برای تو می تپد..از حرفهایی که جمع شده اند برای دیدار..از لج بازی ها..دل شکستگی ها.از دوری ها..از دلتنگی ها..از تمام حرفهایی گفته و ناگغته...1روز...2روز...3روز...واقعن چند روز وقت لازم است برای گفتن...چند بار بشمرم روزهای باقیمانده را...ترسم ازاین است که باز هم تو را ببینم و....باز هم تسخیر کنی مرا با همان بوسه ی آغاز..و باز هم من بمانم و یک کوله بار حرف ناگفته و یک دل جامانده میان خانه باغ سنگچال..می دانم که

♫♫♫ کجایی تو کاش میدیدیمن خسته شدم به این زودیچجوری شد اون عشق شدیدبه این آسونی به آخرش رسید با فکرت رو لبام یه لبخند میادچقدر دلم هنوز اون روزارو میخواداز آخرین روز که چشمام تورو دیدنفهمیدم که عشق یعنی نرسیدنبا رفتن تو از عشقم کم نمیشهتو قلبم میمونی واسه همیشهواسه همیشه.. ♫♫♫ سخته برام ولی ازت میخوامبرنگردی هرگز دیگه به دنیامبرنگرد تا اون تصویری که ساختمهمون باشه که ازت مونده تو رویام با فکرت رو لبام یه لبخند میادکاشکی تو هم منو نمیبردی از یاد از آخرین روز که چشمام تورو دیدنفهمیدم که عشق یعنی نرسیدنبا رفتن تو از عشقم کم نمیشهتو قلبم میمونی و

شايد هرگز وجود نخواهی یافت برای دلی که جرمش باخته شدن بود,نمیدام من اگر جای تو بودم... حق داری از کسی که خودش هم نمیدانست شکست خورده بگریزی,کسی که اشک نریخت,خندید,و از درون بارها و بارها آتش گرفت... آنقدر به خودم یاد دادم سخن بر زبان مرانم که شعله های آتش درونم را هم ندیدم,وقتی به خودم آمدم که از آن دل باخته شده فقط و فقط خاکستر مانده و آهی که از نهاد برمیخواست. شاید اگر زودتر میرسیدم به دل سوخته و نفس پر از آه... نه...من دلم را باختم که بسوزانیش... والحق که خوب میدانستی زانو زدنم تماشایی خواهد بود.. و چقدر زنانه زندگی کردن سخت است برای زنی که همیشه میخواست مرد ب

پر از اتفاقای بدم...

حتی یه گوش نیس که واسش درد دل کنم.

خدایا چرا زنده زنده میکشی؟

فقط دلم مرگ میخواد

حتی اینجا نوشتنمم مخاطب نداره..

دیگه اسمس نمیدم که وسطش به خاطر اشکام صفحه گوشیو نبینم و دیر جواب بدم.

هیییییییچی تو زندگیم سرجاش نیس,حتی اسم این روزام زندگی نیس..

چرا همه چیزو دیزم جز مرگ..

منتظرم..توروخدا بیا

خسته تر از اونم که دنبالت بدوم..

بیا جونمو بگیر..

يه بار توی بی موقع ترین زمان ممکن,ازت پرسیدم منو دوس داری یا عاشقمی.. نمیگم چی جوابمو دادی,چون خودت یادته.. اما یاد خودم افتادم.. که عاشقت بودم شاید کارایی که میکردم دیوونگی محض بود,شاید واسه تو نبود.. اینکه تا کجاها باهات اومدم..نمیدونم چی کم بود اون روزا واسه ثابت کردن جنونم..چی کم گذاشتم و کجا نشون ندادم که 'آهای,مطلق مال توام'.. واست آرزو میکنم عاشق نشی..چون بعد که یه چیزی میشه نگاه میکنی به روزای عاشق بودنتو..دلت تنگ میشه,تنگ میشه واسه وقتایی که زندگیت,عشقت,خدات,نفست,وجودت,همش مطلق وقف یکی بود که فقط دلت میخواستش,هرجوری,به هر قیمتی.. اینکه هیچ چیزی,هیچ چی